De bedoeling van FRE2028 is mijn verhaal vertellen en dat verhaal gebruiken om meer mensen met een beperking aan het klimmen te zetten en tegelijk ook de Paralympische Spelen te promoten.

Vandaag start FRE2028 dus en dat doe ik door mijn website te lanceren: www.fre2028.LA , maar ook door een kleine persconferentie te doen in Leuven om 16h30, binnen 20 minuutjes dus. Ik heb een achttal uitnodigingen verstuurd naar de lokale pers (mét persartikel!) en hopelijk komt er iemand. Ik heb zelfs een brochure gemaakt die ik bij mijn buren ga bussen. Bovendien ga ik vanaf vandaag ook op zoek naar een achttal Leuvense bedrijven die mij willen helpen met het bereiken van mijn droom.

FRE2028 is dus een communicatiecampagne of zoiets, ik ben niet helemaal thuis in dat wereldje, dus weet niet goed hoe ik het moet noemen. Wat ik wel weet is dat er om de 100 dagen is een “knooppunt” gepland staat.

Op het eerst volgende knooppunt (900 dagen) ga ik een Youtube serie lanceren waarin ik op wetenschappelijke wijze op zoek ga naar de sterkste vingers van België! Je mag je dus verwachten aan 20 bekende tot heel bekende Belgische klimmers die het tegen elkaar opnemen.

Op 800 dagen organiseer ik via paraclimbing.be samen met klimclub BVKB het Belgisch Kampioenschap Paraklimmen voor de eerste keer!

En op 700 dagen, over ongeveer een jaar, ga ik een grootschalige promotiecampagne doen in Leuven. Waar we duizenden brochures gaan bussen en honderden posters gaan ophangen.

Nadien is nog niets gepland, maar ik wil zeker nog een podcast doen waar ik andere paralympiërs (in spé) wil interviewen.

De Paralympische Spelen onder de aandacht brengen zal zeker niet gemakkelijk zijn. Daar ben ik me wel degelijk bewust van, maar ik hoop ook dat ik door al die dingen te doen veel ga bijleren en veel toffe mensen leer kennen.

Nu mijn haar goed leggen voor de persconferentie en dan gaan!

PS www.fre2028.LA => delen met je vrienden!

PS2 Jullie zijn uiteraard al ingeschreven

(hier zit ik naast Jamie)

Morgen eet ik de kers op de trainingstaart op. De finale start om 6h30 (Belgische tijd) maar ik klim waarschijnlijk rond 7h30. De vroege vogels kunnen live de wedstrijd zien op Youtube via deze link.

Heb net alles klaargelegd. Ik kijk er echt naar uit. Geen stress, alleen maar goesting. Het resultaat zal zijn wat het zal zijn en dat kan zowat alle kanten uitgaan (dat bewezen de kwalificaties).

Dat klinkt misschien niet ambitieus, maar de echte ambitie is degene die ik de afgelopen negen maanden aan de dag heb gelegd. Dat is degene die ervoor zorgt dat ik weer maar eens in de finale ben geraakt. Dus ik ga kei hard alles geven en gewoon genieten.

Tijdens zo een finale spelen er zich in mijn hoofd twee feestjes af. Een afscheidsfeestje voor het geleverde werk en tegelijk ééntje om de toekomst te verwelkomen. Je ziet mij gedurende finales dan ook vaak glimlachen en genieten.

Toch een beetje trots op mezelf voor het geleverde werkt. Goed gedaan Fré! Bank vooruit.

Planning

• Een paar uur voor de wedstrijd moeten de finalisten in “isolatie”, dat is vaak ergens achter de klimmuur. Tijdens isolatie mag je geen smartphone meenemen en ook geen enkel ander bluetooth-toestel. Zo kunnen we de klimroute niet zien noch informatie over de klimroute krijgen. Tijdens de isolatie warmen we op, lezen we een boekje, luisteren we muziek en praten we met elkaar.

• Ergens tijdens de isolatie worden we al een eerste keer naar buiten geroepen om samen de route te bekijken voor 6 minuten. Tijdens het route lezen, overleggen de klimmers ook met elkaar over hoe ze denken dat er geklommen moet gaan worden. Dan terug naar isolatie

• Daarna worden we één voor één naar buiten geroepen, groeten we het publiek en starten we met klimmen. Degene die het beste presteerde in de kwalificaties moet als laatste klimmen. Ik klim dus als derde laatste van mijn klasse (AL2)

• Daarna volgt voor de winnaar een dopingcontrole en daarna de podium ceremonie.

6 patsers

Zes patsers patsen in mijn finale. Er is natuurlijk Thierry, maar die heb je al leren kennen tijdens het lezen van mijn vorige post. Thierry gaat meer dan verdient winnen, al ben je bij het klimmen natuurlijk nooit zeker. De overigen zijn: Corey Ramos (US), Ethan Zilz (US), Lee Shaffer (US) en Shuhei Yuki (Japan)

Gisteren was het dan zover, de grote dag. Ik ben gewoonlijk meer zenuwachtig voor de kwalificaties dan voor de finales. De finale mogen klimmen is immers een ervaring op zich, iets waarvan ik telkens geniet. Ik ben ook één van de enige klimmers ter wereld die al sinds 2016 in de finales staat. 2016, 2018, 2019, 2021, 2023 ik heb het allemaal mogen meemaken niet van op de eerste rij, maar van op de rij daarvoor. En die streak wil ik niet kwijt spelen. Ik klim ook beter dan ooit tevoren en ik hoop dat dat voldoende is.

Image: Caleb Timmerman, IFSC

Route 1

Ik klom als 11de in mijn klasse de eerste route, zowat in het midden van het pak. De volgorde maakt veel uit omdat je graag eerst andere klimmers ziet klimmen, zodat je al kan zien waar de moeilijke punten liggen en je daar dan rekening mee kan houden. Dat is uiteraard niet eerlijk en als eerste of tweede ben je meestal wel (erg) benadeeld. Om het toch wat eerlijker te maken worden de avond vooraf video’s vrijgegeven van een routebouwer die de route voor klimt. Dat is ook zo bij de gewoontjes.

Ik heb de route gefilmd voor heel de AL 2 en het resultaat is hier te bezichtigen. Ik klim iets na minuut 35. Ik wist meteen dat het niet voldoende zou zijn. Ik viel er veel te vroeg uit. Omdat ik slecht ben met slopers. Ik weet dat al lang, heb daar in het verleden nog last van gehad, maar ik wist niet dat ik daar zooo slecht in was. Uiteindelijk als 11de geëindingd in de route. Mijn slechtse resultaat ooit en er mogen er maar 6 naar de finale. Boeken toe dus, dat rechtzetten in de tweede route vraagt bijna een mirakel, maar die bestaan stiekem niet.

Boeken toe!

Het viel me op dat dit me niet echt raakte. Dat is raar, ik ben heel competitief en misschien wel het meest gemotiveerd van iedereen, maar als er anderen beter zijn, dan is dat helemaal ok. Ik krijg dat vaak niet goed uitgelegd, mensen geloven me vaak niet. Dat is iets dat ik ooit leerde als kind. Ik heb 9 maanden heel hard mijn best gedaan en ben daar gewoon trots op. Als anderen beter zijn, is het dan maar aan mij om weer beter te worden. Ik ging dus heel rustig naar mijn tweede route. Alleen als ik topte zou ik nog naar de finale mogen, dat wist ik wel zeker.

Route 2 (Boeken helemaal toe!)

De tweede route lag me veel beter en misschien (waarschijnlijk niet) zou ik die wel toppen. De tweede route kan je hier (ik klim iets na minuut 3) bezichtigen. Ik was in elk geval enorm gemotiveerd om toch te tonen wat ik kan. Ik moest als tweede klimmen, geen cadeau dus. Ik klom goed, geen foutjes en toch viel ik er in mijn ogen al vrij snel uit, op de eerste greep van het laatste deel van de muur (dat laatste deel is altijd minder stijl). Dat leek me totaal niet genoeg. Ok bon er moeten er nog 19 klimmen. Maar ik besloot er niet naar te kijken, ik zal het achteraf wel op de video zien.

Boeken terug open!

Toen ik een uur later met een goede vriend aan het babbelen was, keek die toch op zijn gsm en met totale verbazing stond ik op die moment nog tweedes in de algemene ranking, vol ongeloof vroeg ik hoeveel klimmers er nog moesten klimmen en dat waren er nog maar twee. 5 minuten later bleek dat alleen Thierry verder geraakt was en stond ik plots wel in de finale en dan nog als derdes. Toppen was dus blijbaar toch niet nodig (speciaal logaritmisch puntensysteem)

Die slopers moet ik dus echt eens leren vastpakken. Want die trekken mijn algemeen niveau blijkbaar enorm naar beneden. Nu ga ik daar toch mijn werk eens van maken. Ik wil gewoon de sloper kampioen worden. Slopers zijn bolle grepen zonder randje. Je neemt die dus vast met heel je hand en lichaamspositie is dan ook van belang.

Thierry:

(image: Caleb Timmerman, IFSC)

Allez ga ik nog als derde beste naar de finales. Het mag duidelijk zijn dat alles nog kan. In het klimmen is dat sowieso vaak. Thierry was weer buitenaards en topte beide routes met enorm gemak. Straf. Hij lijkt me nog het meest vooruitgegaan van iedereen! En hij was al zo goed. En niet te vergeten, die man is al 43. INDRUKWEKKEND.

2016 - 2018 - 2019 - 2021 - 2023 - 2025

Om af te sluiten nog een leuk statistiekje: Er zijn maar drie klimmers die al sinds 2016 in alle finales hebben gestaan en ik ben daar eentje van. Het verschil in niveau tussen toen en nu is onbeschrijfbaar. Zelfs de laatste van nu zou in 2016 vlot gewonnen hebben en dat meen ik.We zijn met drie als ik mij niet vergis. Ook Lucia Capovilla (onder) (AU2) en Lucie Jarrige (AL2) (boven)zijn daarin geslaagd. Lucie heeft ze daarenboven ook allemaal gewonnen. Nog zo een fenomeen.

Beste Freddies, wij zijn goed en wel toegekomen in Seoul. Het Para team en het gewone team samen als één Team Belgium. Mooi. We waren allemaal goed voorbereid op de jetlag dankzij het slaapschema van Liselotte (een coach) en kwamen toe rond de middag. Hieronder een foto van het Paraklimteam (Camille, Pavitra een Freddy en Coach Guido)

Seoul is zo’n typische Zuid-Oost Aziatische stad waar de ene wolkenkrabber naast de andere staat en er amper gebouwen staan die ouder zijn dan 30 jaar. Heel indrukwekkend, gigantische reclame voor materialistische toestanden overal (kopen kopen kopen!), rijen wachtenden (letterlijk) bij de plastische chirurg voor de verplichte* neuscorrectie. Veel staal en beton en mooie neuzen, alles groots, maar weinig charme. Mede daardoor dat Brugge dan ook zo’n populaire vakantiebestemming bij onder meer Koreanen. Het contrast is eeuwen groot.

‘S avonds nog gaan klimmen om wakker te blijven en daar ook het nieuwe zuid koreaanse Paraklimteam leren kennen. De namen hou ik liever geheim omdat ik ze vergeten ben, maar na enkele minuten babbelen beseften we dat we elkaar al een half jaar kenden via Instagram, waar ik geregeld op zoek ga naar nieuwe paraklimmers en die dan in contact breng met hun klimfederatie.

DAG 2

Mijn stijl van reizen is eerder iets zoals verdwalen in een oerwoud. Dus dat is meteen wat ik de dag erna deed. Ik zocht ergens een klein niet toeristische tempel in de bergen op en die bestond dus ik ernaartoe. Het pad ernaartoe was al verassend sketchy na 2uur klimmend wandelen aangekomen en daar mijn wensen voor jouw en mij op een papiertje geschreven dat ze dan onder een rood lampionnetje gaan hangen en dan zorgt Buddha ervoor dat ze uitkomen. Straf! En slechts voor 6 euro! Daar kan men niet voor sukkelen, zelfs al stond sukkelen als wens op zo’n papiertje.

De terugweg ging een beetje anders dan verwacht. Ik heb nog maar twee keer in mijn leven mijn coördinaten doorgestuurd naar iemand anders en dit was er één van. Ik moet ergens een paar keer misgelopen zijn en plots stond ik daar dan ergens in het midden van de rimboe te contempleren waarom waar ik nu stond toch echt geen wandelpad meer was.

Een sterke aanwijzing is spinnenwebben over het “wandelpad”.

Het bergachtige landschap lag bezaaid met ondergrondse bunkers en dus halve verouderde wandelpaden kriskras door elkaar van bunkertje naar bunkertje, dat maakte het niet gemakkelijk om je weg te vinden. Na een uur en stijgende stress besloot ik om niet meer heen en weer te zoeken naar het juiste pad, maar gewoon een rechte lijn te volgen die daalde in de hoop dat ik niet op een klif zou stuiten. Op google maps bleek dat het einde van de rimboe in alle windstreken ongeveer op 3 km lag, ik dacht wat er ook gebeurd ik moet hier wel uit geraken. Maar na twee uur en 500 meter begon ik te beseffen dat het weleens zou kunnen dat ik niet voor donker uit het bos was. Toen stuurde ik mijn coördinaten naar de coach voor alle zekerheid. Ik volgde een lege rivierbedding, want door de planten waden was wel echt onmogelijk. Die spinnenwebben zijn trouwens niet zoals in België. Als je daar doorwandeld met je gezicht wordt je hoofd naar achter getrokken. Zo sterk als een visnet zijn ze bijna en er zitten grote dingen in en het is echt wel eng als je er per ongeluk doorwandeld. De rivierbedding volgen bleek de juiste keuze en nog een tweetal uur later stond ik eindelijk terug op het pad.

En zo zie je maar, de perfecte voorbereiding op een klimwedstrijd! Had zo’n spin mij gebeten, was ik waarschijnlijk zelf zo een spin geworden en was ik met 8 vingers in de neus (mooie neus!) wereldkampioen geworden, yes!

Moest ik dit een half jaar geleden voor gehad hebben, was ik fysiek geradbraakt geweest, maar door een jaar veel te sporten, kwam ik nu uit het oeroud redelijk fris, mentaal wel een beetje vermoeid, maar ik ben een paar uur later toch nog gaan klimmen zoals gepland. Mijn krukken waren wel wat geradbraakt, die hadden ook beter wat gesport. Ik ben ze wel dankbaar voor bewezen diensten als spinnenweb destructie machines.

Ik ben er klaar voor.

Ik heb me dit jaar heel goed voorbereid en sta waar ik gehoopt had te staan. Ik klim beter dan ooit tevoren en dat is toch weer eventjes geleden. Ik ben best trots op mezelf. Dat mag je soms zijn. Tegelijk wordt ik nog elke week beter en heb ik het gevoel dat het WK “maar” een tussenhalte is op mijn weg naar LA2028.

Het resultaat op het WK is op een bepaalde manier ook niet zo belangrijk voor mij. Ik zou wel teleurgesteld zijn als ik geen finale haal, want stiekem hoop ik op een medaille. Maar die teleurstelling zou niet lang blijven hangen. Dat zou anders zijn als ik niet een heel jaar mijn best had gedaan.

Ik heb me ook al lang niet zo fit gevoeld als nu. Trappen oplopen, zonder te hijgen, geen kleine kwaaltjes en veel energie de hele dag door. Dat is eigenlijk belangrijker dan eender welke medaille. Als ik dit nog 60 jaar doe, word ik gemakkelijk 138 ;)

Morgen hoop ik voor het eerst een 7C+ route te klimmen, dat is een moeilijkheidsgraad die me nog nooit gelukt is. Alhoewel “7C+” maar een arbitrair nummer is, zou het me toch deugd doen om dat nog te kunnen voor ik vertrek. Als het morgen niet is, dan heel waarschijnlijk volgende week. Ik heb die klimroute nu een 5-tal keer geklommen en de laatste keer zat ik er dicht bij.

Tot morgen!

Het is aan mij! Ik moet toppen, want omdat er al zoveel klimmers hebben getopt, maak ik anders geen kans meer om naar de finale te gaan. Ik start nerveus en probeer alles zo risicoloos mogelijk te klimmen. Dus geen voetsteuntjes gebruiken waarop ik misschien kan uitglijden.

Daardoor klim ik verre van efficiënt en rond het midden van de route begin ik mijn armen al te voelen, de spieren beginnen te verzuren. Oejoej, dit is niet goed! Het zal toch niet waar zijn denk ik. Ik ga toch niet vallen? OK nog twee grepen en dan is er een rustgreep, waarop ik de verzuring wat kan laten zakken. Maar zal dat wel genoeg zijn, de routes worden gewoonlijk moeilijk en moeilijker naar de top toe (dat heet progressieve routebouw). Ik haal de rustgreep (die groot is), maar als de route moeilijker wordt gaat het me niet lukken en bijna iedereen heeft al getopt! OK nog een meter of 4. Nu moet ik gewoon gaan en hopen dat mijn armen niet helemaal verzuren. Pas per pas. Ik merk dat de route niet veel moeilijker wordt en met elke pas begin ik er terug wat in te geloven, maar ik mag geen fouten maken. Ok nog één greep. Het gaat lukken. En dan neem ik de laatste greep vast en OEF (zie foto). Ik ben er bij. Maar heel wat klimmers leken het toch wat gemakkelijker te klimmen.

Alles zal dus bepaald worden in de tweede route. De 9 van de 12 klimmers die de eerste route uiteindelijk getopt hebben maken nog kans. De route is veel moeilijker en ik moet als één van de eerste, dus ik kan niet leren van de anderen (zij wel van mij :). Maar ik lees de route op voorhand goed en zie één plaats waar ik van denk “als ik daar kom, ga ik moeten springen naar de volgende greep (die moeilijk te pakken lijkt)”. Ik ga ervan uit dat als ik die sprong maak en dan val, er niet veel van de gasten verder gaan geraken. Maar er zijn maar 4 finaleplaatsen te verdelen. Ik ga ook niet te voorzichtig klimmen, maar met veel zelfvertrouwen en snel. Geen tijd om pump (verzuring) te verliezen en niet twijfelen, maar elke beweging snel uitvoeren met alle vertrouwen van de wereld.

Ik begin eraan en het gaat vlot. De eerste moeilijke passen gingen snel en goed en voelde hard genoeg om al een verschil te maken. Ik begin erin te geloven. Ik kom aan de passage waar er gesprongen moet worden en voel de natuurlijke drang tot twijfel en afwachten op komen, maar onderdruk het en voer de beweging snel en gedecideerd uit, maar helaas ik hou de volgende greep niet en val uit de route. uiteindelijk vallen er nog 4 anderen op dezelfde manier uit de route (zoals ik had voorspelt). Twee klimmers geraken verder. Zij zijn groter en moeten niet springen en kunnen de volgende greep gecontroleerd vasthouden. Niet eerlijk, maar ok. Eén van die twee is Thierry. Een Fransman van 45 die al 5 jaar lang alles wint. Een ongelooflijk fijn bescheiden persoon en een bron van inspiratie. Hij klimt niet verder omdat hij wat groter is, hij klimt verder omdat deze route voor hem van opwarm niveau is.

Dus we gaan met 6 naar de finale! Thierry en Ethan en dan ik en de drie anderen die er op hetzelfde punt zijn uitgevallen. Daar kunnen we dan eindelijk uitvechten wie de sterkste is… ik bedoel dus degenen die naast Thierry op het podium mogen staan. haha.

We vallen er vaak op hetzelfde punt uit, dus ik ga vooral snel klimmen. Als we er immers op hetzelfde punt uitvallen (wat ook nu weer zeer mogelijk is), bepaald de tijd wie beter is.

De finale wordt gelivestreamed via deze link: en wij treden aan rond 22h Belgische tijd.

Wat heb ik jullie gemist! En jullie mij ook uiteraard, dat snap ik!

Het is zo ver! We beginnen aan een nieuw paraclimbing seizoen! Olé

Eergisteren zijn we galant geland in Salt Lake City (USA) voor de eerste World Cup van het seizoen. Er zijn dit jaar drie World Cups. Er is ook nog een World Cup in Innsbruck (Oostenrijk) binnen 5 weken en eentje in Laval (Frankrijk), maar die is pas in oktober. De prestaties op deze World Cups bepalen de ranking op de wereld ranglijst.

Het hoogtepunt van dit seizoen is echter het Wereldkampioenschap in Seoul (Zuid Korea). Het Wereldkampioenschap wordt maar één maal om de twee jaar georganiseerd en is de belangrijkste competitie die er is. Ik heb er dan ook mijn hoofddoel van gemaakt om dit jaar eindelijk wereldkampioen te worden. Wat zeg ik, ik ga wereldkampioen worden!

Ik heb de afgelopen maanden heel goed getraind en gezond gegeten en heb nu al bijna mijn beste klimniveau terug te pakken (na mijn sabbatjaar vorig jaar). Alhoewel ik dus dicht bij mijn beste klimniveau zit, ben ik nog ver van topconditie. Ik ga dus nog een stuk sterker worden en kijk daar naar uit. Dat belooft dus voor september!

Maar nu dus in Salt Lake City, samen met Coach Guido en de ster van het Belgische team, ons Pavitra! (zie foto) Gisteren hebben we wat sightseeing gedaan en we hebben enkele zeer bizondere koeien gezien. Ze hadden lange horens en een pelske.

Morgen zijn het al de kwalificaties. Zoals gewoonlijk krijgen we dan twee klimroutes voorgeschoteld en hoe hoger we klimmen hoe beter. We zijn maar met 12 atleten in mijn categorie. Dat is relatief weinig. In Innsbruck bijvoorbeeld zijn er al 26 atleten ingeschreven. Omdat we maar met 12 zijn, zijn er ook maar vier finaleplaatsen te verdelen en vermits zowat al de beste klimmers aanwezig zijn, zal het toch moeilijk worden. Ik hoop erbij te zijn, maar het kan ook zijn dat ik net buiten de finale val. Dat zou ik wel jammer vinden.

Wat veel klimmers niet weten is dat we op voorhand video’s krijgen van hoe iemand de klimroute klimt. Dit maakt het eerlijker omdat iedereen dan heeft kunnen zien hoe de klimroute kan geklommen worden. Ook diegene die eerste moet. De finale verloopt helemaal anders, maar daar kom ik morgen op terug.

Groetjes, tot morgen en alle duimen omhoog graag!

PS de kwalificaties kan je niet live zien (de finale wel). Je kan de resultaten wel live volgen via deze website . (Mijn categorie is AL-2 M). Bij Pavitra waren er net te weinig atleten, dus in haar categorie (AL-1 M) zijn de vrouwen met de mannen “gemerged”, maar ik ben er zeker van dat ze haar mannetje wel zal staan!

Maar ik heb dus wel 200 Bickies gegeten omdat ik graag Bickies eet, zelfs héél graag en daar wringt nu net het schoentje. Het linker schoentje meer bepaald, het zou kunnen dat het andere ook wringt, maar dat voel ik niet.

Als topsporter is het lastig dat je liever Bickies eet dan bokes, liever koekjes eet dan fruitjes, liever Cola drink dan water en “frieten” zegt wanneer iemand mij naar mijn favoriete groente vraagt. Kortom brakke eetgewoonten met alle gevolgen van dien.

Het eerste probleem is dat het ongezond is om te veel suikers en te veel vetten te eten. Iedereen weet van hart en vaat ziekten, maar daarvoor ben ik nog te jong. Wat ik en mijn leeftijdsgenoten wel al vaker voelen zijn bijvoorbeeld kleine ontstekingen (door teveel suikers) of rugklachten.

Het tweede probleem is taboe, maar daar heb ik lak aan. Door zoveel suikers en vetten te eten kom ik enorm veel bij. En laat klimmen nu net een sport zijn waarbij je vecht tegen de zwaartekracht. Zowat alle wedstrijd klimmers zijn mager tot zeer mager. Hoe magerder je bent hoe minder gewicht je immers naar boven moet zeulen. Nu laat mij duidelijk zijn, je kan ook te mager zijn, dat het ongezond wordt voor je lichaam en geest. Dat is zeker niet ok en zeker jongeren moeten hiertegen beschermd worden (en veel wedstrijdklimmers zijn best jong).

Wie mij kent, weet dat mijn gewicht best hard schommelt. Het schommelt tussen enerzijds discipline en anderzijds mijn liefde voor de Bicky - en aanverwanten. Daardoor schommelt ook mijn klimniveau tussen 6C en 7C (!). Dat is een verschil van zowat twee jaar trainen dus moest ik op constant gewicht blijven.

Mijn probleem is eigenlijk niet dat ik niet weet hoe ik op een gezonde manier kan eten en afvallen. Ik heb dat immers al vaak gedaan en denk dat ik al 5 keer meer dan 10kg ben afgevallen over de jaren heen. Een keer zelfs op 25 dagen, maar dat was op een tropisch eiland zonder eten en voor een tv programma (ook echt gebeurd, zie foto). Mijn probleem is dat ik na een periode van discipline en gezonde voeding steevast de teugels los en terug bij kom. Dit heeft niet alleen als gevolg dat mijn klimniveau terug sterk zakt en ik mijn motivatie voor het klimmen verlies, maar ook dat ik terug meer last krijg van mijn rug en van kleine ontstekingen overal in mijn lichaam. Bovendien kan mijn beste klimniveau daardoor niet beter worden. Het kost immers steeds veel tijd om af te vallen.

Ook nu sta ik na een lange winter weer behoorlijk zwaar en ga ik met het Wereldkampioenschap in zicht terug gewicht moeten verliezen. Dat doe ik door een stevig, maar gezond dieet te combineren met veel sport. Dat dieet is over de jaren heen fijn gesteld en leidt niet alleen tot een lager gewicht maar ook een fitter lichaam, een scherpere geest en een gelukkiger gemoed. Ik zou het iedereen willen aanraden, wie doet mee?

Volgende blog ga ik dieper in detail over mijn dieet omdat ik ondertussen al weet dat best veel mensen dat interessant vinden. Hoe zorg ik ervoor dat ik toch sterker kan worden terwijl ik op dieet ben? Waarom voel ik me mentaal ook sterker tijdens een dieet? Waarom verdwijnen alle kleine lichamelijke ongemakken al na enkele weken? Waarom heb ik geen honger terwijl ik toch een pak minder calorieën eet?… dat allemaal in mijn volgende post.

Morgen begin ik alvast aan mijn dieet. Dit jaar moet ik ongeveer 13kg(!) afvallen om in topconditie te zijn. Ik ga daar ongeveer 15 weken over doen. Ik bouw echter twee maal een dieet pauze van 2 weken in. Op die manier haal ik mijn streefgewicht binnen 19 weken. Dat is op 25 mei. Bewust een tijdje voor het wereldkampioenschap dat in september doorgaat.

De echte uitdaging met het zicht op LA2028 komt daarna pas… voor het eerst ooit op gewicht blijven of toch ongeveer. Het zal moeten anders ga ik nooit 8A klimmen !

[ENGLISH]

Habits 2: Bicky Fré (part one)

About how I’ve been struggling with my eating habits for a long time.

5 years ago, I made a bet with the father of my godchild that I could publish an article in the magazine EOS before he could. We were both subscribed to the science magazine, and he was, and still is, a physics prodigy. He studied at Cambridge and now works on black holes and large telescopes measuring gravitational waves. He did manage to publish something in EOS, but unfortunately for him, it was after I wrote an article about robotic hummingbirds in 2016 (true story).

We bet 200 Bicky Burgers. To this day, he still owes me 132. Since then, I’ve certainly eaten more than 200 Bicky Burgers, but he’s only been there 68 times to pay for them.

But here’s the thing: I ate those 200 Bickies because I love them. I mean, really love them. And that’s exactly where the problem lies.

As an elite athlete, it’s tough when you’d rather eat Bickies than sandwiches, prefer cookies over fruit, choose Coke over water, and say "fries" when someone asks what your favorite vegetable is. In short, poor eating habits, with all the consequences that come with them.

The first problem is that eating too much sugar and fat is unhealthy. Everyone knows about cardiovascular diseases, though I’m still too young to worry about that. But what people my age often experience are things like minor inflammations (from too much sugar) or back pain.

The second problem is more taboo, but I don’t care. Eating so much sugar and fat makes me gain a lot of weight. And climbing just so happens to be a sport where you’re constantly fighting gravity. Almost all competitive climbers are lean, if not very lean. The leaner you are, the less weight you have to haul upward. Now, let me be clear: you can be too lean, to the point where it’s unhealthy for both body and mind. That’s definitely not okay, and young athletes, in particular, should be protected from that (and many competitive climbers are quite young).

Those who know me are aware that my weight fluctuates a lot. It swings between discipline on one hand and my love for Bickies (and similar foods) on the other. Because of that, my climbing level also fluctuates between 6C and 7C (!). That’s the equivalent of two years of training, just from maintaining a consistent weight.

My problem isn’t that I don’t know how to lose weight in a healthy way. I’ve done it many times and think I’ve lost over 10 kg at least five times over the years. Once, I even lost it in just 25 days, though that was on a tropical island without food and for a TV show (also true, see photo). My issue is that, after a period of discipline and healthy eating, I inevitably loosen the reins and gain it all back.

This not only causes my climbing level to drop significantly, making me lose motivation for climbing, but it also leads to recurring back pain and minor inflammations all over my body. On top of that, my peak climbing level can’t improve because it takes so much time and effort to lose weight again.

Right now, after a long winter, I’m quite heavy again, and with the World Championships on the horizon, I’ll need to lose weight once more. I’ll do this by combining a strict but healthy diet with plenty of exercise. Over the years, I’ve fine-tuned this diet, and it doesn’t just help me lose weight but also makes my body fitter, my mind sharper, and my mood happier. I’d recommend it to anyone—who’s in?

In my next blog, I’ll dive deeper into my diet because I’ve noticed many people are interested in that. How do I ensure I still get stronger while dieting? Why do I feel mentally sharper during a diet? Why do all those little physical discomforts disappear after just a few weeks? Why don’t I feel hungry even though I’m eating significantly fewer calories? I’ll answer all of that in the next post.

Tomorrow, I’ll start my diet. This year, I need to lose about 13 kg (!) to be in top shape. I plan to do this in about 15 weeks, but I’m including two 2-week diet breaks. That way, I’ll hit my goal weight in 19 weeks—on May 25th—intentionally well before the World Championships in September.

The real challenge with LA2028 in sight comes after that… for the first time ever, I’ll need to maintain my weight—or at least close to it. It will have to happen.

[ENGLISH BELOW] Het is menselijk om te worstelen met slechte gewoontes, maar dat maakt ze niet minder schadelijk. Zeker niet als je, zoals mij, de beste klimmer ter wereld met één been wil worden.

Ik heb geluk: ik rook niet, drink zelden alcohol en sport veel en graag. Dat is al heel wat. Maar er zijn twee slechte gewoontes die me ervan weerhouden om ooit wereldkampioen te worden. De eerste zijn mijn dramatisch slechte eetgewoontes (daarover meer in een volgende post). De tweede? Mijn caféineverslaving. Laten we het daar vandaag over hebben.

Ik schaam me ervoor, maar eerlijkheid is belangrijk, vooral tegenover mijn Freddies.* Elk huisje heeft zijn kruisje. Dus bij deze: ik ben al meer dan tien jaar verslaafd aan energiedrankjes—vooral die ene met de stier die je vleugels geeft. Gemiddeld drink ik er twee per dag. Dat betekent dat ik in tien jaar al meer dan €10000 heb uitgegeven aan vloeibare vleugels!

Energiedrankjes zijn enorm verslavend. De combinatie van suiker en cafeïne hakt er bij sommigen echt in en ik ben daar helaas geen uitzondering op. Mijn advies? Begin er gewoon niet aan.

Misschien denk je: "Vleugels? Dat klinkt toch ideaal voor een klimmer?" Ja, maar nee. Ten eerste: als klimmers konden vliegen, zou de sport nogal saai worden—er zijn dan ook geen vogels die aan klimmen doen, op kiwi’s na, maar die kunnen niet vliegen. Ten tweede: af en toe een energiedrankje, bijvoorbeeld vlak voor een wedstrijd, kan helpen. Maar dagelijks energiedrankjes drinken is desastreus. Net als koffie verpesten ze je slaapritme, en dat is funest voor sporters die juist gedijen op goede slaap en regelmaat.

Het is dus tijd om eindelijk de rode stier te temmen.

Daarom ben ik trots om te kunnen zeggen dat ik sinds 9 november (de eerste dag van mijn trip naar de Olympos) “gestopt ben” met cafeïne. Ik drink er nu nog één per week, wat ok is. Ik ben nu iets meer dan een maand bezig, dus het blijft spannend, want die stier loert nog steeds verleidelijk om de hoek.

Ik had er bewust voor gekozen om op reis te stoppen. Op reis wordt je sowieso uit je dagelijkse gewoontes getrokken en is er dus ook geen sprake van “habits stacking”. De eerste dagen waren zwaar. Ik had hoofdpijn en voelde me voortdurend uitgeput. Maar na een paar dagen doorbijten merkte ik al een enorm verschil.

Ik sta nu veel frisser op en voel me ’s ochtends minder brak. In slaap vallen gaat veel makkelijker, en de angstige gedachten - piekeren- in de schemerzone voor het slapengaan zijn verdwenen. Vroeg opstaan om naar de fitness te gaan, voelt ineens een stuk minder zwaar. Overdag heb ik meer energie, ben ik scherper en… ik denk zelfs dat ik wat gelukkiger ben.

Mijn conclusie? Stop met cafeïne. Probeer het eens.

*Subscribe om een officiële Freddy te worden (It’s for Frée):

Subscribe now

[ENGLISH VERSION]

Bad habits—almost everyone battles with them.

Me too.

It’s human to struggle with bad habits, but that doesn’t make them any less harmful. Especially if, like me, you aspire to become the best climber in the world with one leg.

I’m lucky: I don’t smoke, I rarely drink alcohol, and I love to exercise. That’s already a lot. But there are two bad habits that hold me back from ever becoming a world champion. The first is my terrible eating habits (more on that in a future post). The second? My caffeine addiction. Let’s talk about that today.

I’m ashamed of it, but honesty is important, especially with my Freddies.* Every house has its cross to bear, so here it is: I’ve been addicted to energy drinks for over ten years—particularly that one with the bull that “gives you wings.” On average, I drink two cans a day. That means I’ve spent over €10,000 in ten years on liquid wings!

Energy drinks are incredibly addictive. The combination of sugar and caffeine can hit some people hard, and unfortunately, I’m no exception. My advice? Just don’t start.

You might think: “Wings? That sounds perfect for a climber!” Well, yes and no. First, if climbers could fly, the sport would be pretty boring—that’s why there aren’t any birds that climb either, except of kiwi’s, but they can’t fly. Second, having an energy drink occasionally, like right before a competition, can be beneficial. But drinking them daily is disastrous. Like coffee, they wreck your sleep cycle, which is vital for athletes who thrive on quality sleep and consistency.

It’s time to tame the red bull.

That’s why I’m proud to say that since November 9th (the first day of my trip to Mount Olympos), I’ve “quit” caffeine. I’ve gone from two cans a day to just one a week. That feels okay. I’ve been at it for a little over a month now, so the journey is still ongoing, and that bull is often lurking temptingly around the corner.

I deliberately chose to quit while traveling. When you’re on a trip, you’re naturally pulled out of your daily routines, so there’s no “habit stacking” to worry about. The first days were tough. I had headaches and felt constantly drained. But after just a few days of powering through, I noticed a huge difference.

I now wake up feeling much more refreshed and far less groggy in the mornings. Falling asleep is so much easier, and those anxious, overthinking moments in the twilight zone before bed are gone. Waking up early to hit the gym has suddenly become a lot easier too. During the day, I have more energy, I’m sharper, and… I even think I’m a bit happier.

My conclusion? Quit caffeine. Give it a try.

*Subscribe to become an official Freddy (it’s for Frée):

Subscribe now

Al 44 officiële Freddies*!

Fantastisch! Binnenkort zijn de Freddies de grootste beweging van België! Elke dag drie nieuwe Freddies, al moet ik er ’s nachts voor leuren op de Oude Markt hier in Leuven! Want iedereen in Leuven moet en zal weten wat paraklimmen is en wie Fré Leys is, als die in 2028 naar LA gaat.

Ik weet dat ik beloofd heb om het over gewoontes te hebben deze week, maar ik heb toch besloten om dat nog een weekje op te schuiven. Het leek me belangrijker om eerst even kort uit te leggen wat paraklimmen in de context van wedstrijden nu precies is, want vele Freddies stelden me die vraag. Je bent gewaarschuwd: het wordt een lange post, en het is niet erg als je niet alles leest, zolang je maar zegt van wel tegen mij. 😉

Klassen

[Angelino Zeller (AL-1) and Lucia Capovilla (AU-2)]

Paraklimmen is muurklimmen (of rotsklimmen) met een fysieke beperking. Er worden ook wedstrijden georganiseerd in het paraklimmen en omdat het nu eenmaal niet eerlijk is om iemand met één arm tegen iemand met één been te laten klimmen, heeft de internationale federatie (tevens de federatie van de gewone klimmers) beslist om de paraklimmers in 10 sportklassen in te delen. Als je precies wil weten in welke categorie jouw favoriete fysiek gehandicapte thuishoort, moet je eerst langs de dokters in het classificatiepanel passeren (wat altijd heel stresserend is). Maar dokter Fré kan je een snelle, informele uitleg geven zodat je het meteen een beetje snapt:

• AL-2: Eén been ontbreekt of is aanzienlijk misvormd.

• AL-1: Beide benen ontbreken of zijn volledig onbruikbaar (vaak door verlamming). Zoals Angelino Zeller (foto), het Oostenrijkse fenomeen.

• AU-2: Eén arm geamputeerd vanaf de onderarm, geen pols. Zoals Lucia Capovilla (foto).

• AU-3: Aan één hand ontbreekt iets, zoals vingers.

• B1: Heel erg blind, zoals Javier (foto), het Spaanse fenomeen.

• B2: Minder blind, slechtziend.

• B3: Nog minder blind, matig slechtziend.

• RP1, RP2, RP3: “Range and Power”-beperkingen, vaak neurologische aandoeningen. Deze klimmers hebben meestal al hun vingers en tenen, maar beperkte mobiliteit of kracht. Dit varieert van mensen die amper kunnen stappen (RP1) tot mensen met MS of een heupprothese (RP3). Zoals Benjamin (foto) uit Amerika.

Dus, beste Freddy, een kleine test: in welke categorie zit deze Fré? Maak je trouwens geen zorgen als je de logica achter de letters en cijfers niet ziet—die is er niet.

[Javier (B1) and Benjamin (RP-2)]

Het Klimmen Zelf

Eenvoudig: er is een muur van 15 meter hoog, vaak erg overhangend (stijl). Op die muur wordt een route gebouwd van plastic klimgrepen. De klimmer wordt beveiligd met een touw, zodat die niet kan vallen—een cruciaal element (voor de klimmers onder jullie: top-rope). De route begint relatief gemakkelijk en wordt steeds moeilijker. De klimmer die het hoogst geraakt zonder te vallen, wint. That’s it. Er is ook een tijdslimiet van zes minuten, maar die speelt zelden een rol.

Eén van de twee dingen die ik altijd aanhaal wanneer ik mensen vertel dat paraklimmen de mooiste sport ter wereld is, is dat het speelveld—de grepen en hun plaatsing—verschilt per klasse! Op deze manier kan er voor elk type beperking een route gebouwd worden die beklimbaar is tot helemaal boven. Dit maakt paraklimmen enorm toegankelijk.

[me and … Tania Chaves both (AL-2)]

Wedstrijden

Elk jaar organiseert de IFSC enkele Wereldbekers, meestal drie of vier. Op basis daarvan wordt aan het eind van het jaar een wereldranglijst opgesteld. Ik heb zelf al enkele van die Wereldbekers gewonnen en was in 2021 ook nummer 1 van de wereld. Deze Wereldbekers vinden vaak plaats in de VS, Oostenrijk, Frankrijk, Zwitserland, maar soms ook in andere landen.

Daarnaast is er om de twee jaar het grootste, speciaalste event: het Wereldkampioenschap. Volgend jaar is er weer zo’n WK, in Zuid-Korea. Dit WK wordt steeds samen georganiseerd met het WK voor reguliere klimmers. Als je dus als één van de ~5000 toeschouwers een WK bezoekt, zie je overal mensen in een rolstoel, met een blindegeleidestok of een prothese. Die inclusiviteit is het andere ding dat ik altijd aanhaal als ik mensen vertel waarom paraklimmen de mooiste sport ter wereld is.

Naast de internationale wedstrijden zijn er steeds meer lokale wedstrijden. Ze schieten als paddestoelraketten uit de grond, omdat het aantal paraklimmers zo snel toeneemt.

[World Championship Paraclimbing Venue 2021 Moskou]

Community

Last but not least: wat mij en vele anderen in de paraklimcommunity drijft, is de community zelf. Die bestaat uit de klimmers, coaches (zoals Guido, onze Belgische coach), blind guides (die blinde klimmers vanaf de grond aanwijzingen geven), wedstrijdorganisatoren, juryleden en iedereen die deze events mogelijk maakt. Door de jaren heen is dit een hechte groep geworden—vrienden die elkaar enkele keren per jaar zien op evenementen waar ze een jaar naar uitkijken.

Toen ik in 2016 begon met paraklimmen, waren er ongeveer 80 deelnemers. Bij de laatste wedstrijd waren er meer dan 200 deelnemers uit meer dan 20 landen! Bovendien is er een Facebookgroep die ik in 2016 startte, en waar nu meer dan 400 paraklimmers inzitten.

Niet alleen is het aantal deelnemers enorm gestegen, ook het niveau is gigantisch toegenomen. In 2016 werd ik vijfde op het WK en klom ik rond niveau 6B (het niveau dat veel klimmers halen na 1-2 jaar). Op het WK vorig jaar werd ik weer vijfde (haha, progressie), maar klom ik niveau 7C—een niveau dat de meeste klimmers nooit halen.

Dat was het zo’n beetje. Ik ben benieuwd naar jullie vragen!

*Een Freddy ben je al zodra je een Freddy wil zijn, maar om een officiële Freddy te worden, moet je je inschrijven voor deze gratis nieuwsbrief. Meer info in mijn eerste blogpost van vorige week.

[ENGLISH]

Already 44 official Freddies*!

Fantastic! I feel like this might become the biggest movement in Belgium! My aim is to convert three normal human being into Freddies every day, even if I have to hustle for them at night on the Oude Markt here in Leuven! Everyone in Leuven must and will know what paraclimbing is and who Fré Leys is if he heads to LA in 2028.

I know I promised to talk about habits this week, but I decided to postpone that to next week because it seemed more important to first explain briefly what paraclimbing (in competition context) is all about. Many Freddies have been asking me about it. You've been warned: this is going to be a long post, and it's okay if you don’t read all of it, as long as you tell me you did. 😉

Classes

Paraclimbing is climbing on walls (or rocks) with a physical disability. Since it's not fair to have someone with one arm compete against someone with one leg, the international federation (which also governs able-bodied climbing) decided to divide paraclimbers into ten sport classes. If you want to know exactly which category your favorite climber belongs to, you’ll need to consult the classification "bible" and undergo an evaluation by the classification panel (always stressful—ask Jamie). But Dr. Fré can give you a quick, informal rundown so you can grasp the basics:

• AL-2: Missing or significantly deformed leg.

• AL-1: Missing or entirely unusable legs (often paralysis). Example: Angelino Zeller (photo), the Austrian phenomenon.

• AU-2: Arm amputated below the elbow, no wrist. Example: Lucia Capovilla (photo).

• AU-3: Issues with one hand, such as missing fingers.

• B1: Severely blind, like Javier (photo), the Spanish sensation.

• B2: Less blind, poor vision.

• B3: Even less blind, visually impaired.

RP1, RP2, RP3: “Range and Power” limitations, often neurological disorders. These climbers usually have all their fingers and toes but limited mobility or strength, ranging from barely walking (RP1) to conditions like MS or hip replacements (RP3). Example: Benjamin (photo) from the U.S.

So, dear Freddy, a little quiz: which category does this Fré fit into? And don’t worry if you can’t figure out the logic behind the letter/number order—there isn’t any. (it’s AL-2)

The Climbing Itself

Simple: there’s a 15-meter-high wall, often very steep. A route is built on this wall using plastic holds. The climber is secured with a rope to prevent falls—a crucial element (for the climbers among you: it’s top-rope ). The route starts relatively easy and gets progressively harder. The climber who reaches the highest point without falling wins. That’s it. There’s also a six-minute time limit, but it rarely comes into play.

One of the two things I always mention when telling people that paraclimbing is the most beautiful sport is this: the holds and their placement vary by class! This way, routes can be tailored to every disability, allowing climbers to reach the top. This makes paraclimbing highly accessible.

Competitions

Every year, the IFSC organizes a few World Cups, usually three or four. Based on these, a world ranking is compiled at the end of the year. I’ve won several World Cups myself and was ranked #1 in the world in 2021. These events often take place in the U.S., Austria, France, Switzerland, or occasionally in other countries.

Additionally, every two years, there’s the biggest and most special event: the World Championship. The next one will be in South Korea next year. It’s always held alongside the championship for able-bodied climbers. So, if you attend as one of the ~5,000 spectators, you’ll see people in wheelchairs, with guide dogs, or using prosthetics. This inclusivity is the other reason I call paraclimbing the most beautiful sport in the world.

Besides international events, more local competitions are being organized, sprouting up like mushrooms because of the rapidly growing number of paraclimbers.

Community

Last but not least, what motivates me and many others in the paraclimbing world is the community itself. It includes the climbers, coaches (like Guido, our Belgian coach), blind guides (who shout directions from the ground to blind climbers), competition organizers, judges, and everyone who makes these events possible. Over the years, this has become a tight-knit community of friends who meet a few times a year at events they look forward to all year.

When I started paraclimbing in 2016, there were about 80 participants. At the latest competition, there were over 200 climbers from more than 20 countries! There’s also a Facebook group I started in 2016, which now has over 400 members.

Not only has participation skyrocketed, but the level of performance has also soared. In 2016, I placed fifth at the World Championships climbing around 6B (a level many beginners reach in 1-2 years). At last year’s World Championships, I placed fifth again (progress, haha), but I climbed 7C—a level most climbers never achieve.

That’s about it. I’m curious about your questions!

*A Freddy is anyone who wants to be one. But to become an official Freddy, you need to subscribe to this free newsletter—more info in my first blog post of last week.

Mount Olympos

The idea for this blog came to me last week while hiking up Mount Olympos in Turkey, a mountain standing about 2,000 meters high (see image). The hike up Olympos was challenging. It took us about four hours to reach the summit, the weather was great, but after days of walking towards the base of the Olympos, I was starting to feel fatigued. As I walked up, it struck me how symbolic this hike was for the road ahead to LA2028. Instead of four hours, my journey to LA2028 will take four years. Each step on its own might seem insignificant, but together, they lead to the summit—as long as every step is taken in the right direction. Similarly, each day from now until the Paralympics might seem small on its own, but collectively, they will lead me to my ultimate goal: winning gold. The key is to start living each day with LA2028 in my mind.

So that’s what I’ll need to do from now on.

By writing this blog, I hope to keep my friends and family updated on my journey, inspire some of you to chase your own dreams, and keep myself motivated week after week. I also hope to raise awareness about paraclimbing and para sports in general. All in all, let’s be honest, becoming a Paralympic champion is just the first step toward my ultimate goal of becoming the Minister of Sports after the first elections following LA2028.

Become a Freddy

This journey won’t be easy. There will be challenges, setbacks, and moments where giving up might seem tempting. That’s why I need a team—people who believe in me, support me, and help me push through tough times. These people are my Freddies. If you want to be a Freddy, you’re already a Freddy! But you can become an official Freddy by subscribing to this blog (if you haven’t already).

What to Expect

Next week, I’ll probably talk about habits and discipline. I’ll reveal some bad habits I’m a bit ashamed of. We probably all have them. However for me building good habits and breaking bad ones is an important battle I will have to win.

I plan to post once a week. From time to time, I might even interview some interesting people or create a podcast. Stay with me on this journey—and when I’ll shake the hand of our king after showing him my medaille, You’ll be shaking with me.